4 & 5 mei 2020

4 & 5 mei 75 jaar bevrijding Linda's Wholesome LifeBiesbosch, 4 & 5 mei 2020

Ik denk dat wij, als generatie x, y & z nog niet eerder zo intens mee hebben gemaakt hoe het is om je vrijheid zo abrupt kwijt te zijn. Los van alle lichamelijke ongemakken als chronisch zieke waardoor je soms ook lange periodes thuis, gevangen in je eigen lichaam bent. Maar door een regering die zegt dat het beter is om écht en vooral thuis te blijven. Ironisch, zeker nu het dit jaar op 4 & 5 mei 75 jaar geleden is dat wij 5 oorlogsjaren lang onze vrijheid kwijt waren. Nu vechten wij tegen een virus, de vijand zag er tussen 1940 en 1945 heel anders uit.

De verhalen ken ik nog goed. Ik hing letterlijk aan de lippen van mijn oma als ze vertelde hoe de oorlogsjaren voor haar, als jong meisje wonende in Brabant, waren. Hoe de Duitse soldaten zonder pardon in hun huis kwamen slapen, dat er nergens geld voor was en hoe ze suikerbeestjes aten op speciale dagen. Hoe de soldaten persoonlijk vertelde; ‘wij hebben de oorlog niet gewild’. Woorden die haar altijd bij gebleven zijn. Want de Duitsers waren moe, hun leider ondertussen krankzinnig.

Maar zo komen er door de jaren heen ook langzaam aan meer verhalen naar boven van onze boerderij. En hoe de jongens die hier toen woonden de oorlog hebben beleefd. Zelf ken ik het uit films, van verhalen en zie ik dagelijks de bunkers die herinneren aan deze tijd. Als je dan hoort hoe een jongen van zijn potje viel toen er bombardementen waren, in een kamer die nu mijn slaapkamer is. Dan komt het ineens heel dichtbij. Als je hoort dat er Duitse soldaten in onze schuur geslapen hebben. Dan is het opeens geen film meer.

Want hoe veilig en vertrouwd ik mij hier voel, zo onzeker waren de jaren voor hen toen. Zelfs nu met het Corona virus voel ik mij thuis veilig. Ver weg van de mensen massa’s, winkels en de lege straatbeelden. Hier lijkt de tijd soms stil te staan, hier lijkt het virus er vaak niet te zijn. Tot je het nieuws kijkt of je laptop open klapt. Dan komt alles twee keer zo hard terug.

Tegelijkertijd voel ik dankbaarheid. Voor hen die alles hebben gegeven voor de toekomst, voor hen die nog geboren moesten worden. Met dezelfde toekomstvisie vechten we nu ook tegen het virus, om de zwakkeren onder ons niet uit te laten roeien door een machtsmisbruiker of een virus. Omdat we samen heel sterk kunnen zijn. Maar ook in een gevecht met Moeder Aarde en hoe ik hoop dat er nog een mooie aarde is voor de generaties die na ons komen. Deelden we allemaal maar de vechtlustige visie die de soldaten in de jaren ’40 hadden. Dan had de wereld er hopelijk een stuk beter voor gestaan en kenden we helemaal geen Earth Overshoot Day meer.

Dankbaar voor alle zorg professionals, in welke vorm dan ook, in de frontlinie vechten voor dat wat belangrijk is. Dat zijn je gezondheid, de gezondheid van de mensen die je lief hebt, je familie en de mensen die dicht bij je staan. Daar wil ik zelf graag nog dieren aan toevoegen. Zij zijn voor mij minstens net zo belangrijk als familie. Ze zijn mijn familie. Ze kleuren mijn dagen, iedere dag weer. Zo ook vorige week. Toen Audrey gezellig mee ging wandelen, iets wat nu haast een dagelijks ritueel wordt. Gewoontes waar ik wel aan kan wennen. Omdat ze mijn dagen kleuren. En eigenlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn.

 

Waar ben jij dankbaar voor?

 

 

Liefs Linda

 

 

Delen:

7 Reacties

  1. 7 mei 2020 / 15:34

    dankbaar voor mijn vrienden, die ik nu extra hard mis, maar daardoor ze nog meer waardeer. Dankbaar inderdaad voor het zorgpersoneel, die voor ons strijdt, maar ook voor alle andere vitale beroepen

  2. 7 mei 2020 / 06:55

    Ik ben dankbaar voor heel veel dingen. Voor onze vrijheid, een goede gezondheid, mijn gezin, dat ik in Nederland woon etc.

  3. 6 mei 2020 / 16:28

    Precies dat! Mooi geschreven hoor. Ik ben dankbaar voor alle manieren die we hebben om ondanks alles toch normaal te leven in deze periode. En voor alle dierbaren!

  4. Jasmina Gajadhar Borgeld
    6 mei 2020 / 15:49

    Mooi geschreven en ik ben elke ochtend dankbaar dat ik weer ben wakker geworden en van mn mooie gezin mag genieten

  5. 5 mei 2020 / 22:36

    Mooi geschreven. Het is moeilijk om je vrijheid in te moeten leveren. Hopelijk waardeert iedereen die vrijheid iets meer. Het is zo vanzelfsprekend nog niet allemaal.

  6. 5 mei 2020 / 13:51

    zo linda deze komt even goed en mooi binnen 😉 wij mogen dan toch eigenlijk gewoon niet klagen!!

  7. 4 mei 2020 / 09:22

    Wat een prachtige blog, Linda! Je hebt gelijk met deze rake vergelijking. Nooit eerder heb ik zo veel respect gehad voor de mensen uit de Tweede Wereldoorlog als nu. Wij moeten een paar maanden binnen zitten en zijn binnen veilig. Zij waren nergens veilig, ook niet binnen. Wat ben ik dankbaar voor wat er ook nu nog kan en mag. En voor hoe sterk we hier als land met z’n allen instaan!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees vorig bericht:
Alpaca postkaarten set
Alpaca postkaarten set

Biesbosch, mei 2020 [dropcap]Z[/dropcap]e zijn er! Onze eigen alpaca postkaarten! Drie hoeraatjes en vooral heel veel uitroeptekens, want ik vind...

Sluiten