Een kleine vertelling | Dordrecht

Op een hele zwoele herfst avond schreef ik deze kleine vertelling. Een uit de kluiten gewassen column waarvan ik nooit had verwacht dat ik hem zal schrijven. Het gaat namelijk verder dan het tenenkrommende gevoel wat je ervaart als je heel hard moet niesen terwijl je net je tanden aan het poetsen bent. En dat tot drie keer toe. Verder dan voorzichtig optimisme en ‘I’m sorry what I said when I was hangry’ verhalen. Met verhalen over opgroeien, social media en de druk van de prestatie cultuur waar wij in leven. Ik zal boeken over kunnen schrijven. Woorden vloeien vanzelf uit mijn vingers. Misschien dat ik dat ooit wel ga doen. Maar voor nu zal een kleine vertelling op mijn blog ook zeker voldoen.

 

Een kleine vertelling

een warme nazomerdag in oktober

 

 

Het oude centrum van DordrechtHet oude centrum van Dordrecht

Chapter I

kleine meisjes worden groot

Al zolang ik het mij kan herinneren ben ik een buitenpersoon geweest. Opgegroeid op het platteland en ging in een stads dorp naar school. Dubbeldam is namelijk vrij groot en kun je geen dorp meer noemen. Zeker nu het als een wijk van Dordrecht wordt gezien. Ondanks dat ik al het weidse en de rust van het platteland gewend ben, blijft de stad mij fascineren. Ik vind het heerlijk om rond te wandelen en te dagdromen over waar mensen vandaan komen en heen gaan. Mij afvragend hoe de levens van mensen achter deze voordeur eruit zullen zien. Als klein kind dacht ik namelijk ook dat ik tegen de tijd dat ik 30 was alles wel voor elkaar zal hebben. Een huis, getrouwd met de liefde van mijn leven en een kind. Met aan de andere kant de dromen om de wijde wereld in te trekken en overal op de wereld te gaan wonen waar ik mij thuis voelde.

Het is gek hoe je als kind denkt dat alles vanzelf komt. En dacht dat ik mij dan ook heel anders zal voelen tegen de tijd ik 30 zal zijn. Ondertussen ben ik nog steeds mijzelf, 29 en zie ik de wereld nog steeds door dezelfde ogen. Maar wel met iets meer zelfvertrouwen en een grote tas met bagage. Gevuld met levenservaringen en herinneringen. Het is mooi om te zien hoe vanzelfsprekend sommige dingen lopen in het leven. Hoe dingen aan je voorbij kunnen gaan, hoe je zelf iets kunt sturen. En dromen. Ik blijf maar dromen.

Het leven wat ik voor mijzelf had uitgestippeld, ergens toen ik nog jong was, lijkt haast in niets met hoe het nu gaat. Dat ik nu voor mijzelf werk en jullie mee mag nemen in mijn avonturen is iets wat ik vroeger niet had durven denken. Als ik ergens achterin een kamer onopvallend aanwezig kon zijn was het genoeg. Opvallen wilde ik niet. Nu reis ik Nederland door voor afspraken en events. En mocht ik zelfs enkele keren naar het buitenland voor mijn blog. Ik ben volwassener, maar nog steeds vol met dromen. En wandel ik graag door het oude centrum van Dordrecht, dagdromend over wat er misschien wel nooit komen gaat. Want als er iets is dat ik heb geleerd, is dat alles anders gaat dan gepland.

Het oude centrum van Dordrecht

Het oude centrum van Dordrecht

Het oude centrum van Dordrecht

Het oude centrum van Dordrecht
Het oude centrum van Dordrecht
Het oude centrum van Dordrecht

Chapter II

leven met één been binnen je comfort zone

Interesses veranderen. En dat is maar goed ook. Want hoe saai zal het zijn als je dag in, dag uit hetzelfde doet. En nooit een frisse wind voelt waaien? Ik heb veranderingen nodig, samen met een stabiele basis. Veel zeggen dat de jeugd van nu vrijer opgroeit. Maar ergens ben ik het daar niet mee eens. Je staat nog steeds aan het roer van je eigen leven. En je bent zelf verantwoordelijk voor jouw acties en daden. Zelfs mijn oma’s reisde de wereld al over. En deze appel is dan ook niet ver van de boom gevallen.

Wel is het nu zo dat het minder exclusief als je een reis gaat maken. Het is normaal om na je studie een jaar te gaan reizen. Of om tijdens je midlife crisis je koffers te pakken. Het is ook zeker waar dat reizen je wijzer maakt. Je leert jezelf op een hele andere manier kennen. En ik ben er ook van overtuigd dat kennismaken met andere culturen je verrijkt als mens. En alhoewel ik zelf ook altijd de wereld zal willen blijven ontdekken, kriebelt het ook om ergens een eigen plekje te hebben. Maar omdat ik leef met chronische labeltjes (ik ben vrij jong chronisch ziek geworden) merk ik dat alles al anders loopt. En dat is oké. Want voor een saai en voorspelbaar leven ben ik niet in de wieg gelegd.

Ik leef dus met een been binnen mijn comfort zone. Mijzelf blijven uitdagen om nieuwe dingen te leren vind ik belangrijk. En ergens leef ik ook in de scheuren van de maatschappij. Als je chronisch ziek wordt plaatsen mensen je al snel in een hokje. Alsof jouw kwaliteiten er niet meer toe doen omdat je ze niet full time kunt benutten. Bizar eigenlijk hoe snel wij mensen beoordelen op hun daden zonder eerst in gesprek te gaan.

De omgeving veranderd in een ‘ik’ cultuur waarin eigen behoeftes vaak voorop worden gesteld. En zo wordt die wereld reis straks minder exclusief en ben ik benieuwd waar mensen dan hun rust gaan zoeken en plezier vandaan halen. Want hebben wij tegen die tijd al niet veel te veel van de wereld gezien, gebruikt en uitgebuit? Alles moet meer zijn, gekker en duurder. Als kinderen nu social media openen lijkt het wel of de wereld altijd op reis is. Alsof het kopen van designer kleding een nieuwe standaard is geworden en in het buitenland tijd doorbrengen de nieuwe norm.

Het oude centrum van Dordrecht

Het oude centrum van Dordrecht

 

 

Chapter III

de druk van social media

Ik weet heel goed dat ik hier zelf ook aan bijdraag als ik weer nieuwe foto’s plaats. Ik ben mij er altijd van bewust dat mensen meekijken en dat er altijd mensen zijn met een oordeel. Ja ik ben chronisch ziek en ik maak mooie reizen. En kies er bewust voor om mijn slechte dagen niet te laten zien. Niet omdat ik mij hier voor schaam. Ik weet dat deze dagen er zijn en er altijd zullen blijven. Het plaatsen van mooie foto’s geeft alleen veel meer voldoening. Ik hoop hier mensen mee te inspireren. Zonder anderen het gevoel te geven dat ze er niet toe doen en hun leven niet genoeg is.

Zelf ben ik heel erg blij dat ik niet op ben gegroeid met social media. Eerlijk gezegd kan ik mij niet inbeelden hoe het dan geweest zal zijn, of ik die druk aan had gekund. Mijn wereld was dan vast groter geweest. Maar het écht kind kunnen zijn heb ik wel meegekregen. Iets wat nu als iets exclusiefs wordt gezien omdat veel kinderen al niet meer buiten kunnen spelen. En dat zet mij aan het denken. Over het voorbeeld wat wij geven met wat wij nu doen. Wat we delen en welke teksten we schrijven. Het digitale tijdperk is een wereld op zich. En ik ben mij goed bewust van de keerzijdes hiervan.

Het oude centrum van Dordrecht

Het oude centrum van Dordrecht

 

 

Chapter IV

werken aan een nieuwe norm

Ik wil juist laten zien dat het ook anders kan. Dat je er echt toe doet als je geen designer tas in je kast hebt staan en dat je niet 4 keer per jaar op vakantie hoeft om erbij te horen. Leer te werken met wat je hebt. Zelf heb ik het ook als een nadeel gezien dat ik niet in een stad woonde. De fashion bloggers maakte al hun foto’s in de stad, en daar zat ik dan thuis, tussen al het groen. Ik heb geleerd dat ik hier juist iets heb wat mij uniek maakt. Omdat niemand leeft zoals jij.

En dat maakt het zo interessant. Wees jezelf. En weet dat dit goed genoeg is. En zolang wij dit weten en mooie foto’s blijven plaatsen omdat het ons gelukkig maakt, dan is het hele leven zo slecht nog niet. Als je maar genoeg tijd vrij maakt om écht te leven. Het leven is namelijk te kort om perfect te zijn en altijd online te zijn. Ga juist de natuur eens in. Of net als mij een oud stadscentrum, omdat het zo verfrissend is om even op een andere plek te zijn dan thuis.

Het oude centrum van DordrechtKnit: NA-KD | Jeans: H&M Conscious | Tas: Matt & Nat | Loafers: Pedro Miralles. 

 

Wat zal jij een jongere generatie mee willen geven?

 

Liefs Linda voetnoot

Volg:

12 Reacties

  1. 16 oktober 2018 / 21:51

    Erg mooi geschreven zeg! Je hebt er een nieuwe volger bij 🙂
    Ik ben overigens zo blij dat ik als kind buiten ben opgegroeid, zonder social media.

  2. 15 oktober 2018 / 20:39

    Wees jezelf, wat een mooie boodschap aan het einde van deze vertelling. Prachtige foto’s tussendoor x

  3. 15 oktober 2018 / 20:39

    heel erg mooi geschreven! en ik vind je foto’s ook echt heel mooi gedaan 🙂
    you look stunning

  4. 15 oktober 2018 / 20:07

    Ik ben eigenlijk een beetje stil geraakt van je stuk. Je verwoordt letterlijk mijn gedachten over hoe het er nu aan toe gaat overal. De zorgen die ik af en toe heb over de toekomst van mijn kinderen. Ik hoop op nog veel meer van dit soort artikelen van je!

  5. 15 oktober 2018 / 14:11

    Een heel mooi artikel waar ik veel aan gehad heb! Veel van de struggles die je hier beschrijft zijn voor mij ook herkenbaar, zeker met dat chronisch ziek zijn.

  6. 15 oktober 2018 / 14:00

    Mooi geschreven, en je geeft ons meteen stof tot nadenken. Ik vind het ook fijn dat ik “vroeger” gewoon kind heb kunnen zijn. Ik probeer mijn dochtertje ook zoveel mogelijk kind te laten zijn en haar schermtijd zoveel mogelijk te beperken, want ik weet Social Media hoort er nu eenmaal bij. Maar ik heb liever dat zij buiten speelt.

  7. 15 oktober 2018 / 12:51

    Erg mooi geschreven! Ik ben ook blij dat toen ik opgroeide er nog geen social media was, wij kwamen veel meer buiten en waren naar mijn idee veel socialer.

  8. 15 oktober 2018 / 12:23

    Wat een mooie uitgebreide blog. Wat je zegt, iedereen doet eraan mee en niemand laat zijn kut dagen zien. Geniet elke keer weer van jouw prachtige foto’s

  9. 15 oktober 2018 / 11:52

    Wat heb je er weer een mooi blog van gemaakt.
    Zeker je eerste hoofdstuk daar herkende ik mij in. Inmiddels eind 30 en kijk nog steeds door dezelfde ogen de wereld in. Terwijl ik vroeger verwacht had een compleet ander leven te hebben. Dingen kunnen soms raar lopen en je hebt het soms ook niet in de hand.
    Mooi stuk tekst met prachtige foto’s!! Ben benieuwd naar meer van dit soort hersenspinsel van je!!
    Leuk ook dat we zo dicht bij elkaar wonen 🙂

  10. 15 oktober 2018 / 11:10

    Ja, het is wat deze tijd. Social media heeft zo’n grote invloed op ons leven. Vroeger speelde ik áltijd buiten. Urenlang. Heerlijk hé, dat wij dat hebben meegemaakt. De jeugd van mijn jongens zal er wat da betreft een stuk anders uitzien. We proberen nog steeds zoveel mogelijk naar buiten te gaan en schermtijd te beperken. Mooi hoe je schrijft, dat je meer zelfvertrouwen hebt gekregen. Ik vind je blog oprecht en prachtig!

  11. 15 oktober 2018 / 07:33

    Wauw, wat een prachtig artikel! Je schrijft sowieso erg mooi en kaart zeker een paar mooie en waardevolle punten aan. Ik vind het juist mooi aan jou dat je altijd jezelf blijft en dat elk artikel op je blog dat uitstraalt. Bovendien vind ik het prachtig dat je op je blog de focus legt op het mooie en positieve, zonder daarbij je oprechtheid te verliezen. Ik geloof erin dat dat uiteindelijk ook voor jezelf heel veel kan doen in het omgaan met je chronische ziekte <3 Complimenten voor jouw blog!
    Overigens ben ik net als jij blij dat ik in mijn kindertijd enkel een half uur op een zondag achter de computer zat. Wat zou het anders zijn geweest als er toen al social media waren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.